درون OCD
اختلال وسواسی-اجباری (OCD) یک وضعیت سلامت روان است که با افکار مزاحم و ناخواسته (وسواسها) و رفتارهای تکراری (اجبارها) مشخص میشود که برای کاهش اضطراب ناشی از این افکار انجام میشوند. OCD میتواند از ترکیبی از عوامل ژنتیکی، بیولوژیکی و محیطی ناشی شود و تأثیر آن در افراد مختلف متفاوت است.
وسواسها اغلب حول ترسهایی مانند آلودگی، از دست دادن کنترل یا گم کردن اشیای مهم شکل میگیرند. در پاسخ، افراد ممکن است آیینهایی مانند شستشوی بیش از حد، چک کردن مکرر یا شمارش انجام دهند تا اضطراب خود را کاهش دهند. با این حال، این رفتارهای اجباری میتوانند عملکرد روزانه فرد را به شدت مختل کنند.
OCD صرفاً مجموعهای از عادات نیست؛ بلکه بازتاب تعامل پیچیدهای از علائم احساسی، شناختی، رفتاری و جسمانی است. از نظر احساسی، افراد ممکن است اضطراب مزمن و ناامیدی تجربه کنند. از نظر شناختی، ممکن است با تمرکز، برنامهریزی و سازماندهی مشکل داشته باشند. الگوهای رفتاری میتوانند شامل اجتناب از موقعیتهای محرک باشند، در حالی که از نظر جسمانی، علائم ممکن است به صورت خستگی، تغییر اشتها یا دردهای جسمانی ظاهر شوند.
مراجعان مبتلا به OCD اغلب فعالیت بالاتری در قشر جلویی پیشانی دارند، که باعث میشود مغز در حالت بیشپردازش گرفتار شود و جدا شدن از نگرانی دشوار گردد. ارزیابیهای نوروفیدبک معمولاً افزایش فعالیت دلتا و تتا در نواحی جلویی-تمپورال و کاهش فعالیت آلفا در سمت چپ پیشانی را در حالت استراحت نشان میدهند. در کلینیک Rhyme، ما از نوروفیدبک برای هدفگیری این الگوهای مغزی نامتعادل استفاده میکنیم.