وقتی ترس از قضاوت، مانع دریافت کمک برای کودکان می‌شود. نگاهی به استیگمای سلامت روان در خانواده‌ها و جامعه
«من فقط بهترین‌ها را برای فرزندم می‌خواهم... اما اگر دیگران بفهمند، چه فکری می‌کنند؟»
– نگرانی والدین؛ فراتر از خودِ مشکل
والدین می‌خواهند از فرزندان خود محافظت کنند؛ نه فقط در برابر بیماری و دشواری‌های زندگی، بلکه در برابر قضاوت دیگران.
وقتی کودکی با اضطراب، افسردگی، ADHD، علائم ناشی از تروما، مشکلات رفتاری، یادگیری یا سایر مسائل سلامت روان روبه‌رو می‌شود، بعضی خانواده‌ها برای دریافت کمک تخصصی تردید می‌کنند، چون نگران نگاه و قضاوت دیگران هستند.
این نگرانی‌ها واقعی و قابل درک‌اند. با این حال، به تعویق انداختن ارزیابی یا حمایت تخصصی به دلیل ترس از قضاوت، گاهی می‌تواند در طول زمان مشکلات بیشتری برای کودک ایجاد کند.
آیا فرزندم برچسب می‌خورد؟ |
-استیگمای سلامت روان چیست؟
استیگمای سلامت روان به باورهای منفی، کلیشه‌ها، احساس شرم یا تبعیض در ارتباط با مشکلات سلامت روان گفته می‌شود.
در کودکان و نوجوانان، استیگما می‌تواند با برچسب‌هایی مانند «مشکل‌دار»، «تنبل»، «بیش از حد حساس»، «توجه‌طلب» یا «متفاوت» ظاهر شود. خانواده‌ها نیز ممکن است از قضاوت دیگران به دلیل مراجعه برای دریافت حمایت روان‌شناختی نگران باشند.
استیگما می‌تواند مانع دریافت شناخت و حمایتی شود که کودک و خانواده به آن نیاز دارند. هر کودک بیش از یک تشخیص است. |
-تشخیص می‌تواند کمک کند، نه اینکه هویت کودک شود
تشخیص، هویت کودک را تغییر نمی‌دهد.
کودکی که ADHD دارد، فقط ADHD نیست. نوجوانی که اضطراب را تجربه می‌کند، صرفاً یک «فرد مضطرب» نیست. کودکی که با افسردگی، آثار تروما یا مشکلات یادگیری روبه‌روست، با یک برچسب تعریف نمی‌شود.
هر کودک مجموعه‌ای از توانایی‌ها، استعدادها، علایق، روابط و ظرفیت‌های منحصربه‌فرد است.
ارزیابی بالینی به ما کمک می‌کند بفهمیم کودک چه چیزی را تجربه می‌کند و چه نوع حمایتی برای او مناسب‌تر است. هدف، قرار دادن کودک در یک دسته‌بندی نیست؛ هدف، شناخت نیازهای او و کمک به رشد اوست.
-گاهی فرار از یک برچسب، برچسب‌های دیگری ایجاد می‌کند
اجتناب از یک برچسب رسمی همیشه کودک را از برچسب خوردن محافظت نمی‌کند. وقتی دلیل رفتار کودک را نمی‌دانیم، ممکن است ناخواسته برچسب‌های سخت‌تری مانند «تنبل»، «بی‌انگیزه»، «بیش از حد حساس»، «عصبانی» یا «مشکل‌دار» به او بزنیم.
این برچسب‌های غیررسمی می‌توانند آسیب‌زا باشند، زیرا یک علامت یا مشکل را با ویژگی شخصیتی کودک اشتباه می‌گیرند.
شناخت مشکل می‌تواند سؤال ما را تغییر دهد: |
-آیا کمک گرفتن همیشه به معنای تشخیص است؟
خیر.
مراجعه برای دریافت حمایت روان‌شناختی لزوماً به معنای دریافت تشخیص روان‌پزشکی، مصرف دارو یا درمان طولانی‌مدت نیست.
گاهی اولین قدم فقط رسیدن به درک روشن‌تری از تجربه‌های عاطفی، رفتاری، رشدی، خانوادگی، اجتماعی یا تحصیلی کودک است.
حمایت می‌تواند شامل مشاوره، آموزش والدین، تقویت مهارت‌ها، تغییراتی در خانه یا مدرسه، یا ارجاع به متخصص دیگری برای ارزیابی بیشتر باشد.
کمک زودهنگام می‌تواند از شکل‌گیری مشکلات بزرگ‌تر در آینده پیشگیری کند. |
-حفظ حریم خصوصی، بدون اجتناب از دریافت کمک
خانواده‌ها مجبور نیستند بین حفظ حریم خصوصی فرزندشان ودریافت کمک تخصصی یکی را انتخاب کنند.
اطلاعات مربوط به سلامت روان، موضوعی کاملا شخصی است. می‌توانید درباره نحوه ثبت یا اشتراک اطلاعات واینکه چه اطلاعاتی واقعاً لازم است با مدرسه یا افراد دیگر در میان گذاشته شود، با متخصص مشورت کنید.
لازم نیست همه افراد جامعه از مسائل سلامت روان کودک مطلع باشند. هدف، دریافت حمایت مناسب همراه با حفظ حریم خصوصی است.
هدف: دریافت حمایت مناسب، در کنار حفظ حریم خصوصی فرزند شماست. |
-نحوه صحبت والدین اهمیت دارد
کودکان بخشی از نگرش خود نسبت به سلامت روان را از نحوه صحبت بزرگسالان یاد می‌گیرند. اگر مشکلات روان‌شناختی همیشه با شرم، ترس یا تمسخر مطرح شوند، کودک ممکن است یاد بگیرد مشکلات خود را پنهان کند.
در مقابل، والدین می‌توانند نشان دهند که درباره مشکلات عاطفی می‌توان صحبت کرد، آنها را شناخت و برای حل آنها کمک گرفت. کمک خواستن می‌تواند نشانه مسئولیت‌پذیری باشد، نه دلیلی برای شرم.
حمایت و پذیرش شما می‌تواند استیگما را کاهش دهد و فضای امن‌تری برای صحبت کردن فرزندتان ایجاد کند. |
-روابط خانوادگی، ارتباط با جامعه و معنویت
روابط خانوادگی، ارتباط با جامعه و معنویت می‌توانند منابع مهمی برای امید و تاب‌آوری باشند.
این منابع قرار نیست جایگزین مراقبت تخصصی سلامت روان شوند؛ می‌توانند در کنار آن قرار بگیرند.
کودک می‌تواند هم‌زمان از خانواده‌ای حمایتگر، حس تعلق به جامعه و منابع معنوی بهره‌مند شود و در صورت نیاز، کمک تخصصی نیز دریافت کند.
کودکان قوی‌تر، خانواده‌ها و جامعه‌های قوی‌تری می‌سازند. |
-از استیگما به سوی شناخت
کاهش استیگمای سلامت روان فقط در بیمارستان‌ها یا مدارس اتفاق نمی‌افتد؛ از گفت‌وگوهای روزمره ما در خانه، خانواده و جامعه آغاز می‌شود.
شاید بتوانیم سؤال‌هایمان را تغییر دهیم.
هر کودک بیش از یک تشخیص است. ابتدا کودک را ببینیم، سپس مشکل را بشناسیم و بعد بهترین راه حمایت از او را پیدا کنیم.
به جای «اگر فرزندم تشخیص بگیرد، دیگران چه فکری می‌کنند؟» بپرسیم: |
RHYME
Rhyme Psycho-Neuro Therapy Clinic
حمایت از کودکان؛
خانواده‌های قوی‌تر، آینده‌ای روشن‌تر.
برای اطلاعات بیشتر یا هماهنگی وقت مشاوره با ما تماس بگیرید.
بدون دیدگاه